Gönderen Konu: Akılsızlığıma akıl verin..  (Okunma sayısı 702 defa)

0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.

oreoo

  • Yeni Üye
  • *
  • İleti: 9
Akılsızlığıma akıl verin..
« : Eylül 25, 2020, 01:00:34 ÖS »
Merhaba arkadaslar 12. ayda teşhis konuldu  ocak ayında tedaviye başladım. cd4 sayım tanı aldıgımda 464 dü mayıs ayında cd4 660 a yükselmişti pandemiden dolayı bir dahada gidememiştim.Tanı alalı neredeyse 1 sene olacak ben hala aşamıyorum bir şeyleri ilerleyemiyorum hayatıma bakamıyorum sürekli aklımda bu bana nerden geldi diye düşünüyorum aktif bir cinsel hayatımda yok yaptıgım bir iki kaçamak onunda kötüsü bana denk geldi.Kendimi suçluyorum son iki gündür hiç bir şey yapmak istemiyorum sürekli amaan zaten öleceğim elinde sonunda bu beni öldürecek tedavi olsamda diyorum iyice kafamın içi kurmacaya döndü hep bi yarımım ocak ayından beri hep bi tarafım yarım kaldı defolu gibi hissediyorum kendimi Ve en kötüsüde hep sağlıksızmışım gibi hissediyorum ölüm sanki her an benle burun buruna okuyorum cok okuyorum her seyi okuyorum ilaçlar baskılıyor virüsü ama aklımdan bazı seyleri atamıyorum. Bazen aklıma hiç gelmiyor bazen aklımdan böyle hic çıkmıyor kafamda bir cok düşünceyi kendi kendime bloklayıp atan biriyim ama bunu yapamıyorum. Yalnızım ailem bilmiyor belkide kendimi hep yalnız hissediyorum bu hastalık konusunda ve daha yaşım 22.. bu ilaçlar beni nereye kadar götürecek. Takıntı hastası oldum şartlamışım kendimi bir şeylere okudugumuda 50 kere okur oldum.. Yaşım kücük hayallerim var kariyerim var....

Hiv ve Aids

Akılsızlığıma akıl verin..
« : Eylül 25, 2020, 01:00:34 ÖS »

Mavera

  • Global Moderator
  • Katılımcı Üye
  • *****
  • İleti: 6236
Ynt: Akılsızlığıma akıl verin..
« Yanıtla #1 : Eylül 25, 2020, 02:32:52 ÖS »
Merhaba.

Günümüzde hiv tedavisi olarak çok iyi bir yerdeyiz. Günümüzdeki ilaçları kullanarak, hiv pozitiflerin sağlıklı ve normal bir hayat yaşaması bekleniyor. Bu ilaçlar beni şuraya kadar götürür, eninde sonunda bu hastalıktan öleceğim diye düşünmen yanlış. Tedavine uydukça sorun yaşamazsın, bulaştırıcı da değilsin.

Sen tanı almadan önce neysen, kimsen, nasılsan hala o kişisin aslında, hala kendine has özelliklerin, yeteneklerin, sevdiklerin, sevenlerin, hayallerin, umutların, ve bir geleceğin var. Hiv bunları senden alamaz. Eskiden olsa alırdı evet şu kadar ömür biçilir en fazla belki denirdi, artık öyle bir şey yok. Dünyada binlerce hiv pozitif, tedavisine uya rak yaşamına devam ediyor, işe giriyor, yarışmalara giriyor, dünya seyahatine çıkıyor, sevgili oluyor, evleniyor, çocuk yapıyor. Hayatlarına devam ediyorlar yani.

Çok çapkınlık yapmadım bir iki kez yaptım o da bana denk geldi diye düşünme bence de, şans işi bu, her hiv pozitif cinsel hayatı aşırı aktif çapkın ve hatta argoda ortalık malı demek değil ki! Hiv adı üstünde human virüs, insan virüsü. İnsan olmak yeterli hiv ile enfekte olmak için.

Dediğim gibi günümüzde hiv tedavisi çok kolay, astım-şeker-tansiyon-kalp gibi hastalıklardan kolay. Çocukluktan itibaren şeker hastası olanlar mesela sürekli kendilerine insülün iğnesi saplıyor, her an şeker düşüp yükselip bayılma tehlikeleri var. Astım hastaları tozdan kokudan sıkışabiliyor cebinde fısfısları ile dolaşıyor. Kalp tansiyon keza öyle, epilepsi hastaları çok tehlikeli bir anda sara krizi geçirebiliyor vs. Hiv pozitiflerin tedavisi kontrolü bunlara göre çok çok kolay. İlacını her gün alıyorsun, üç ayda bir dra gidiyorsun, seks yaparken kondom kullanıyorsun. Bu kadar. E bu anlattığım zor hastalıklara sahip insanlar hayatlarına devam ediyorsa, biz de devam edebiliriz.

Ancak tabi ki tanı almak zor bir süreç oluyor. Biz ne dersek diyelim, ne okursak ne öğrenirsek öğrenelim, beynimiz kabul etmeyebiliyor. Bu durumda psikiyatrik destek almak çok önemli. Anlattıklarından takıntıların olduğu, ve depresyonda olduğunu düşünüyorum.
https://www.hivveaids.net/hiv-kose/beck-depresyon-olcegi-senin-skorun-kac/

Bu testi yapmanı tavsiye ederim ve yüksek skor çıkarsa psikiyatriye giderek tedavi alman çok önemli. Henüz çok gençsin. Önünde uzun bir hayat var. Yaşamak sadece nefes almak değil, geleceğe umutla bakman, anı mutlu huzurlu endişesiz yaşaman da çok önemli. Hiv ilaçları sağlığını koruyacak. Psikiyatrik tedavi de bu dediğim şeyleri sağlayacaktır.
« Son Düzenleme: Eylül 25, 2020, 02:34:01 ÖS Gönderen: Mavera »
UYARI: Hiç bir laboratuarla maddi manevi iş birliğim yoktur. Aksini iddia edenler kanıtlamakla yükümlüdür! Burada paylaştığım bilgiler güvenilir internet sitelerinden/güncel rehberlerden ve kendi doktorumdan edindiklerimdir. Tatmin olmayan kişiler enfeksiyon uzmanı dra danışmakta özgürdür.

camatil

  • Katılımcı Üye
  • *
  • İleti: 398
Ynt: Akılsızlığıma akıl verin..
« Yanıtla #2 : Eylül 25, 2020, 04:25:05 ÖS »
@Mavera ne kadar doğru ve anlatıcı olarak hivi yazmışsın. İyi ki bu sitede varsın. @oreoo merhaba, Bende geçen sene kasım ayında tanı aldım. Aralıkta tedaviye başladım. Evet senden bayağı büyüyüğüm. Yaşım 48. İlk zamanları bende şok olmuştum. @Mavera, @Angelowic @iss @MARVEL @Boril ve diğer arkadaşlar ve ailem özellikle annem ve ablamın destekleri ile atlatım bunu. Aynı zamanda şeker hastayım. Yıllarca hap içiyorum. Ablam epilesi hastası. Haftada 2-3 gün kriz geçiyor. Ama hala hayata olumlu bakıyor. Bende onu gibi artık olumlu bakıyorum. Bir büyüğün olarak sende fazla takma. İlaçlarını saati saatine iç. Eskisi gibi değil bu. Hiv pozitifiz bizler. Artık pozif olarak bakmaya çalış. Üzme kendini. Kal sağlıcakla.

Hiv ve Aids

Ynt: Akılsızlığıma akıl verin..
« Yanıtla #2 : Eylül 25, 2020, 04:25:05 ÖS »

youplus

  • Katılımcı Üye
  • *
  • İleti: 67
Ynt: Akılsızlığıma akıl verin..
« Yanıtla #3 : Eylül 25, 2020, 04:38:29 ÖS »
Ben tanı alalı 1 sene dolacak önümüzdeki ay. Tam evlilik arifesinde öğrendik. Eşim kabullendi. Nasıl hayatımızı koruruz öğrendik ve yaşamaya devam ediyoruz. İlk zamanlar kötü gerçekten. Ve insan içgüdüsel olarak kötüyü düşünmeye meyilli. İyi gelecekse şunu söylemek isterim; en kötü başına ne gelebilir bunu bir düşün. Bi orada yaşa; sonra dön bak hayatına. Neden ben? Neden şimdinin cevabı yok.
Babama 90 yılında ameliyat sırasında kızılaydan hep-c bulaştı. 3 sene sonra farkettik. Sonra bir baktık ki annemde hep-b var; bi ben temizim. Ben aşı oldum; bardaklar ayrıldı felan yıllar sonra annem kamserden öldü. Babam da 3 sene önce hep-c’nin ilacından kullandı; virüs felan kalmadı. Şimdi de ben patladım:) babam yıllarca diyet yaptı karaciğeri için, şimdi aynısını ben yapıyorum. Ama baba 70 yaşında artık; senden benden sağlıklı hep-c sayesinde.
Demin cd4 test sonucum çıktı. Başladığımda 570 olan sayı şimdi 992. Cd4/8 oranı %23’ten %57’ye çıktı.
Belki bu hastalık olmasa nerde akşam orda sabah, içki - sigara devam edecektim. Korunmayıp daha riskli şeyler yaşayacaktım. Kim bilir. Kaderci değilim yanlış anlama. Ama üstteki dost güzel yazmış. Ya diyabet olsaydın? Ya kalp? Damar? Tansiyon? Astım? Karım alerjik astım hastası; 4 ilaç günlük kullanıyor:) bizde tek. Veya kanser olabilirdik. Ve ilaçlarını devlet karşılamıyor kanserlilerin. Hiv olunca toplum düşmanı gibisin, bulaştırma ihtimalin var ve devlet engellemek için ilacını bile komisyonsuz veriyor:) çok şükrettik.
Neyse sözün özü geçiyor hepsi. Toplumda ne kadar çok hep-b/c hastası var bi bilsen biz deve de kulağız. Kendine dikkat et; iyi bak, sağlıklı yaşa. Biz burdayız. Bak hepimiz tedavimize devam ediyoruz. Bilgi paylaşıyoruz. Dönüp arkamızı gitmiyoruz, burdayız. Görüşürüz.

oreoo

  • Yeni Üye
  • *
  • İleti: 9
Ynt: Akılsızlığıma akıl verin..
« Yanıtla #4 : Eylül 25, 2020, 04:41:10 ÖS »
Teste erişim sağlayamadım sayfa açılmıyor. Sanırım depresif hallerim depresyon tramvayı atlatamıyorum ve aynı yerde beynim aynı şeylere takılı Zaten detaycı ve takıntı bağımlısıyım.Söylediklerin gercekten etkileyici rahatladım icten ice okurken sana her satırda teşekkür ettim.

oreoo

  • Yeni Üye
  • *
  • İleti: 9
Ynt: Akılsızlığıma akıl verin..
« Yanıtla #5 : Eylül 25, 2020, 08:08:58 ÖS »
Ben tanı alalı 1 sene dolacak önümüzdeki ay. Tam evlilik arifesinde öğrendik. Eşim kabullendi. Nasıl hayatımızı koruruz öğrendik ve yaşamaya devam ediyoruz. İlk zamanlar kötü gerçekten. Ve insan içgüdüsel olarak kötüyü düşünmeye meyilli. İyi gelecekse şunu söylemek isterim; en kötü başına ne gelebilir bunu bir düşün. Bi orada yaşa; sonra dön bak hayatına. Neden ben? Neden şimdinin cevabı yok.
Babama 90 yılında ameliyat sırasında kızılaydan hep-c bulaştı. 3 sene sonra farkettik. Sonra bir baktık ki annemde hep-b var; bi ben temizim. Ben aşı oldum; bardaklar ayrıldı felan yıllar sonra annem kamserden öldü. Babam da 3 sene önce hep-c’nin ilacından kullandı; virüs felan kalmadı. Şimdi de ben patladım:) babam yıllarca diyet yaptı karaciğeri için, şimdi aynısını ben yapıyorum. Ama baba 70 yaşında artık; senden benden sağlıklı hep-c sayesinde.
Demin cd4 test sonucum çıktı. Başladığımda 570 olan sayı şimdi 992. Cd4/8 oranı %23’ten %57’ye çıktı.
Belki bu hastalık olmasa nerde akşam orda sabah, içki - sigara devam edecektim. Korunmayıp daha riskli şeyler yaşayacaktım. Kim bilir. Kaderci değilim yanlış anlama. Ama üstteki dost güzel yazmış. Ya diyabet olsaydın? Ya kalp? Damar? Tansiyon? Astım? Karım alerjik astım hastası; 4 ilaç günlük kullanıyor:) bizde tek. Veya kanser olabilirdik. Ve ilaçlarını devlet karşılamıyor kanserlilerin. Hiv olunca toplum düşmanı gibisin, bulaştırma ihtimalin var ve devlet engellemek için ilacını bile komisyonsuz veriyor:) çok şükrettik.
Neyse sözün özü geçiyor hepsi. Toplumda ne kadar çok hep-b/c hastası var bi bilsen biz deve de kulağız. Kendine dikkat et; iyi bak, sağlıklı yaşa. Biz burdayız. Bak hepimiz tedavimize devam ediyoruz. Bilgi paylaşıyoruz. Dönüp arkamızı gitmiyoruz, burdayız. Görüşürüz.




Çok geçmiş olsun öncelikle evet kabullenmek çok zor benım için ağır bir tramva bu. Yazdıklarını okurken inan tüylerim diken oldu hepimiz için zor en zoruda yargı. Çok geçmiş olsun..

Fhtlass

  • Katılımcı Üye
  • *
  • İleti: 59
  • "İmkansız şeylere inanılmaz," diyordu Alice.
Ynt: Akılsızlığıma akıl verin..
« Yanıtla #6 : Eylül 26, 2020, 12:17:31 ÖÖ »
Merhaba arkadaslar 12. ayda teşhis konuldu  ocak ayında tedaviye başladım. cd4 sayım tanı aldıgımda 464 dü mayıs ayında cd4 660 a yükselmişti pandemiden dolayı bir dahada gidememiştim.Tanı alalı neredeyse 1 sene olacak ben hala aşamıyorum bir şeyleri ilerleyemiyorum hayatıma bakamıyorum sürekli aklımda bu bana nerden geldi diye düşünüyorum aktif bir cinsel hayatımda yok yaptıgım bir iki kaçamak onunda kötüsü bana denk geldi.Kendimi suçluyorum son iki gündür hiç bir şey yapmak istemiyorum sürekli amaan zaten öleceğim elinde sonunda bu beni öldürecek tedavi olsamda diyorum iyice kafamın içi kurmacaya döndü hep bi yarımım ocak ayından beri hep bi tarafım yarım kaldı defolu gibi hissediyorum kendimi Ve en kötüsüde hep sağlıksızmışım gibi hissediyorum ölüm sanki her an benle burun buruna okuyorum cok okuyorum her seyi okuyorum ilaçlar baskılıyor virüsü ama aklımdan bazı seyleri atamıyorum. Bazen aklıma hiç gelmiyor bazen aklımdan böyle hic çıkmıyor kafamda bir cok düşünceyi kendi kendime bloklayıp atan biriyim ama bunu yapamıyorum. Yalnızım ailem bilmiyor belkide kendimi hep yalnız hissediyorum bu hastalık konusunda ve daha yaşım 22.. bu ilaçlar beni nereye kadar götürecek. Takıntı hastası oldum şartlamışım kendimi bir şeylere okudugumuda 50 kere okur oldum.. Yaşım kücük hayallerim var kariyerim var....
Dostum bende tam 5 sene önce 20 yaşımda aids evresinde tanı aldım , tanı aldığım da korkunç haldeydim çok ağır bir enfeksiyon geciriyordum ölümden döndüm. sonrasında psikojik sorunlar yaşadım psikiyatrik tedavi gördüm ama ilaçlar beni çok ağırlaştırdı bu yüzden bir süre sonra bırakmak zorunda kaldım bu süreçte ailemde öğrendi onlarda yanımda oldular evet zor ama bu hayattta herkes farklı şeylerle sınanıyor en kötü ne olabilir ki diyorum artık kendime , şuan yüksek lisans yapıyorum eskiye nazaran psikolojik olarak çok daha iyiyim hayatımdan beni mutsuz eden herşeyi herkesi çıkardım hiv dışında =) tavsiye ederim Ayrıca tam 187 gündür günlük tutuyorum beni aşırı derecede rahatlatıyor gün içinde yaşadığım üzüntü veya mutlulukları yazıyorum onun dışında kaygı ve ansiyete çalışma kitapları var faydasını gördüm.
« Son Düzenleme: Eylül 26, 2020, 12:28:20 ÖÖ Gönderen: Fhtlass »
Bu sabah uyandığımda aynı mıydım? Küçük bir farklılık hissettiğimi hatırlıyor gibiyim. Ama ben aynı değilsem, yeni soru şu: Ben kimim o zaman?

gokhan1234

  • Katılımcı Üye
  • *
  • İleti: 96
Ynt: Akılsızlığıma akıl verin..
« Yanıtla #7 : Eylül 26, 2020, 01:27:21 ÖÖ »
Geçmiş olsun. Benim de 1 yıl olcak geçen sene kasımda tanı aldım aralıkta ilaca başladım.
Pozitif düşünmeye çalış. Yaşın genç hivi vücuttan tam silen tedaviyi görme şansın bizden daha yüksek... :) bi de unutma Show Must go on....

Angelowic

  • Global Moderator
  • Katılımcı Üye
  • *****
  • İleti: 5501
  • Nefes alıyorsak, Umut var demektir 🌹
Ynt: Akılsızlığıma akıl verin..
« Yanıtla #8 : Eylül 26, 2020, 09:28:32 ÖÖ »

Yalnızım ailem bilmiyor belkide kendimi hep yalnız hissediyorum bu hastalık konusunda ve daha yaşım 22.. bu ilaçlar beni nereye kadar götürecek. Takıntı hastası oldum şartlamışım kendimi bir şeylere okudugumuda 50 kere okur oldum.. Yaşım kücük hayallerim var kariyerim var....


merhaba @oreoo aramıza hoşgeldin. çoğumuzun ailesi bilmiyor. ama sana şunu söyleyebilirim yalnız değilsin. bir tek hiv pozitif sen değilsin. hepimiz aynı gemideyiz seninle. sadece zaman ver kendine. bu duruma alışacak sindirecek hazmedeceksin. sonra alışacaksın hiv ile yaşamaya. mecbursun. çünkü senin bir parçan oldu artık bu. kaygıların var. psikolojik desteğe ihtiyacın var gibi görüyorum. çekinme. hepimiz yeni tanı yıllarımızda yardım aldık ve kolay atlattık. sana da tavsiye ederim. bedenen iyi olabilirsin ama ruhumuz da önemli onu da iyileştirmek gerek.. bence en kısa zamanda psikolojik destek al derim..

Angelowic

  • Global Moderator
  • Katılımcı Üye
  • *****
  • İleti: 5501
  • Nefes alıyorsak, Umut var demektir 🌹
Ynt: Akılsızlığıma akıl verin..
« Yanıtla #9 : Eylül 26, 2020, 09:30:25 ÖÖ »

Yaşım 48. İlk zamanları bende şok olmuştum. @Mavera, @Angelowic @iss @MARVEL @Boril ve diğer arkadaşlar ve ailem özellikle annem ve ablamın destekleri ile atlatım bunu.


@camatil 🙏🙏

marks

  • Üye
  • *
  • İleti: 38
Ynt: Akılsızlığıma akıl verin..
« Yanıtla #10 : Eylül 27, 2020, 08:07:01 ÖÖ »
Merhaba arkadaslar 12. ayda teşhis konuldu  ocak ayında tedaviye başladım. cd4 sayım tanı aldıgımda 464 dü mayıs ayında cd4 660 a yükselmişti pandemiden dolayı bir dahada gidememiştim.Tanı alalı neredeyse 1 sene olacak ben hala aşamıyorum bir şeyleri ilerleyemiyorum hayatıma bakamıyorum sürekli aklımda bu bana nerden geldi diye düşünüyorum aktif bir cinsel hayatımda yok yaptıgım bir iki kaçamak onunda kötüsü bana denk geldi.Kendimi suçluyorum son iki gündür hiç bir şey yapmak istemiyorum sürekli amaan zaten öleceğim elinde sonunda bu beni öldürecek tedavi olsamda diyorum iyice kafamın içi kurmacaya döndü hep bi yarımım ocak ayından beri hep bi tarafım yarım kaldı defolu gibi hissediyorum kendimi Ve en kötüsüde hep sağlıksızmışım gibi hissediyorum ölüm sanki her an benle burun buruna okuyorum cok okuyorum her seyi okuyorum ilaçlar baskılıyor virüsü ama aklımdan bazı seyleri atamıyorum. Bazen aklıma hiç gelmiyor bazen aklımdan böyle hic çıkmıyor kafamda bir cok düşünceyi kendi kendime bloklayıp atan biriyim ama bunu yapamıyorum. Yalnızım ailem bilmiyor belkide kendimi hep yalnız hissediyorum bu hastalık konusunda ve daha yaşım 22.. bu ilaçlar beni nereye kadar götürecek. Takıntı hastası oldum şartlamışım kendimi bir şeylere okudugumuda 50 kere okur oldum.. Yaşım kücük hayallerim var kariyerim var....

Zaman hızlı geçiyor. Yıllar geçse de şu an içinde bulunduğun durumdan farklı değilim ama zihnimi dolduracak beni oyalayacak şeylerle uğraşıyorum. Gençsin moralini yüksek tut.

 

Related Topics

  Konu / Başlatan Yanıt Son İleti
0 Yanıt
1248 Gösterim
Son İleti Mayıs 07, 2017, 04:35:52 ÖS
Gönderen: Matland